باغ در باغ
باغ در باغ

Editor Khalil Paknia

باغ در باغ    | برگ‌ها   | شعر    | داستان   | نقد   | تماس   |


Jun 19, 2009

دوشعر: توماس ترانسترومر
(با صدای شاعر)

۱

Allegro


    Jag spelar Haydn efter en svart dag
    och känner en enkel värme i händerna

    پس از روزی سیاه هایدن می‌نوازم
    و گرمایی ملایم در دست‌هایم احساس ‌می‌کنم

    Tangenterna vill. Milda hammera slår.
    Klangen är grön, livlig och stilla.

    کلیدها می‌خواهند. چکشی‌های نرم می‌کوبند
    پژواک سبزاست، پرشور و آرام

    Klangen säger att friheten finns
    och att nogon inte ger kejsaren skatt.

    پژواک می‌گوید آزادی وجود دارد
    و کسی به قیصر خراج نمی‌دهد

    Jag kör ned händerna i mina haydnfickor
    och härmar en som ser lugnt på världen.

    دست‌هایم را در جیب‌های هایدنی‌ام فرومی‌برم
    و ادای کسی را درمی‌آورم که آرام جهان را می‌نگرد

    Jag hissar haydnflaggan - det betyder:
    "Vi ger oss inte. Men vill fred."

    پرچم هایدنی را بالا می‌برم - یعنی
    " تسلیم نمی‌شویم. اما صلح می‌خواهیم"

    Musiken är ett glashus på sluttningen
    där stenarna flyger, stenarna rullar.

    موسیقی خانه‌ای شيشه‌ای‌ست بر سراشیبی
    آن‌جا که سنگ‌ها پرواز می‌کنند، سنگ‌ها می‌غلتند

    Och stenarna rullar tvärs igenom
    men varje ruta förblir hel.

    و سنگ‌ها می‌غلتند از درون آن
    اما پنجره‌ها همه سالم می‌مانند




    ۲

    Kyrie*



      Ibland slog mitt liv upp ögonen i mörker.
      En känsla som om folkmassor drog genom gatorna
      i blindhet och oro på väg till ett mirakel,
      medan jag osynligt förblir stående.
      گاهی زندگی‌ام چشمانش‌ را در تاریکی باز می‌کرد
      احساسی مثل اینکه انبوه مردم در خیابان‌ها راه بروند
      در کوری وهراس به سوی معجزه‌ای
      در حالی که من نامریی ایستاده باشم

      Som barnet somnar in med skräck
      lyssnande till hjärtats tunga steg.
      Långt, långt tills morgonen sätter strålarna i låsen
      och mörkrets dörrar öppnar sig.

      چون کودکی که با شنیدن ضربان سنگین قلبش
      از وحشت به خواب رود
      طولانی، طولانی، تا صبح نورهایش را درقفل‌ها بریزد
      و در‌های تاریکی بازشوند





    ۱- از مجموعه شعر« آسمان نیمه تمام»،۱۹۶۲
    ۲-دعایی کلیسایی که با آواز می‌خوانند*. از مجموعه‌ شعر« رازها در راه»،۱۹۵۸





      :

      بایگانی

      :


      پرشین بلاگرز